« Volume button for your ears — suddenly crazy piercings are SO over | Home | Vetements InstaPump Fury Sneakers — Take it to the bleeding edge »

July 27, 2017

Maybe All This — Wislawa Szymborska


Maybe all this
is happening in some lab?
Under one lamp by day
and billions by night?

Maybe we’re experimental generations?
Poured from one vial to the next,
shaken in test tubes,
not scrutinized by eyes alone,
each of us separately
plucked up by tweezers in the end?

Or maybe it’s more like this:
No interference?
The changes occur on their own
according to plan?
The graph’s needle slowly etches
its predictable zigzags?

Maybe thus far we aren’t of much interest?
The control monitors aren’t usually plugged in?
Only for wars, preferably large ones,
for the odd ascent above our clump of Earth,
for major migrations from point A to B?

Maybe just the opposite:
They’ve got a taste for trivia up there?
Look! on the big screen a little girl
is sewing a button on her sleeve.
The radar shrieks,
the staff comes at a run.
What a darling little being
with its tiny heart beating inside it!
How sweet, its solemn
threading of the needle!
Someone cries enraptured:
Get the Boss,
tell him he’s got to see this for himself! 

July 27, 2017 at 12:01 PM | Permalink


Comments

Original ALWAYS better:

Wisława Szymborska: Może to wszystko

Może to wszystko
dzieje się w laboratorium?
Pod jedną lampą w dzień
i miliardami w nocy?

Może jesteśmy pokolenia próbne?
Przesypywani z naczynia w naczynie,
potrząsani w retortach,
obserwowani czymś więcej niż okiem,
każdy z osobna
brany na koniec w szczypczyki?

Może inaczej:
żadnych interwencji?
Zmiany zachodzą same
zgodnie z planem?
Igła wykresu rysuje pomału
przewidziane zygzaki?

Może jak dotąd nic w nas ciekawego?
Monitory kontrolne włączane są rzadko?
Tylko gdy wojna i to raczej duża,
niektóre wzloty ponad grudkę Ziemi,
czy pokaźne wędrówki z punktu A do B?

Może przeciwnie:
gustują tam wyłącznie w epizodach?
Oto mała dziewczynka na wielkim ekranie
przyszywa sobie guzik do rękawa.

Czujniki pogwizdują,
personel się zbiega.
Ach cóż to za istotka
z bijącym w środku serduszkiem!
Jaka wdzięczna powaga
w przewlekaniu nitki!
Ktoś woła w uniesieniu:
Zawiadomić Szefa,
niech przyjdzie i sam popatrzy!

Posted by: MAO | Jul 28, 2017 10:30:22 AM

The comments to this entry are closed.